Empatinin Sessiz Aynası

Birini mutlu etmek isteriz.

Sevdiğimizin yüzü gülsün, içi ferahlasın, sesi hafiflesin. Bunun için çoğu zaman kendi isteğimizi, kendi doğrumuzu “fedakârlık” diye masaya koyarız. Ama o masa, çoğu kez yanlış taraftan kuruludur.
Çünkü gerçek fedakârlık, “ben böyle mutlu olurum” demek değil; “senin yüreğin neyle rahat eder?” diyebilmektir.

Kendinden geçmeden, karşındakini anlamak… İşte bu, bilgeliktir.

Mevlânâ, “Her insan bir kandildir; ama herkesin yağı farklıdır” der.

Sen kendi yağını onun kandiline dökmeye kalkarsan, ışığı sönmez belki ama dumanı yükselir.

Birini kendi mutluluk reçetene göre sevmek, ona değil, kendi içindeki huzursuzluğa hizmet eder.

Empati, duygunun edebidir.

Saygıysa onun niyazıdır.

Kimi insanlar, “Ben senin için yaptım” diyerek aslında sadece “Kendim için onay istedim” derler.

Sevgi, bir şeyi karşılığında değil, özünden vermektir.

Bir zamanlar senin de olmuş olabilir; yarım bırakılmış bir hayalin içinde, seni anlamadan seni mutlu ettiğini sanan biri.

Ve sen belki de ilk kez o anda fark ettin: “Mutluluk, anlaşılmaktır.”

Mevlânâ şöyle fısıldar oradan:
“Kör, aynaya bakıp da ‘hiçbir şey göremiyorum’ der; aynada kusur arama, gözüne bak.”

Fedakârlığın da körlüğe dönüşmemesi için, önce görmeyi öğrenmek gerekir.

Birini anlamak, ona katlanmak değil; onun iç sesini duymaktır.

Belki o hiç hediye istemezdi, sadece sessizlik isterdi.

Belki anlatmak değil, dinlenmek isterdi.

Ve belki de, en büyük saygı;
onu kendi mutluluk ölçüne sığdırmaya çalışmamakta gizlidir.

“Bugün birini mutlu ederken, gerçekten onu mu gözetiyorsun, yoksa kendi huzurunun sessiz teyidini mi arıyorsun?”

Sinem BOYAN
İletişim Eğitmeni, Program Yapımcısı, Spiker