Teslim Olduğumuz Şey Ne?

İnsan Gerçekten Neye Teslim?

İnsan sandığı kadar özgür yaşamıyor. Çoğu zaman inandığını söylediği şeylere değil, korktuğu şeylere teslim oluyor.

Bir bakıyorsunuz; kararlarını sevgisi değil kaybetme korkusu veriyor. Kalbini vicdanı değil, endişeleri yönetiyor. Diline “tevekkül” yerleşmiş ama ruhuna kaygı hâkim olmuş.

İnsan neye teslim olursa, zamanla ona dönüşüyor.

Kaygıya teslim olanın zihni sürekli savaş üretir. Korkuya teslim olanın ruhu hiçbir yerde dinlenemez. Kontrol etme ihtiyacı büyüdükçe insanın iç huzuru küçülür.

Bugün insanların büyük çoğunluğu yorgun ama bu yorgunluk yalnızca bedensel değil. Ruhsal bir tükenmişlik bu.

Modern insan her şeyi kontrol etmeye çalışıyor. Olmamış bir felaket için üzülüyor. Henüz yaşanmamış bir acının yasını tutuyor. Sürekli “ya şöyle olursa, ya başıma bu gelirse” ihtimalleriyle zihninde görünmez savaşlar veriyor.

Ve farkında olmadan korkularına ibadet eder hâle geliyor.

Oysa teslimiyet; vazgeçmek değildir. Teslimiyet, elinden geleni yaptıktan sonra hayatın yükünü omzunda taşımayı bırakabilmektir.

Tevekkül; hiçbir şey yapmadan beklemek de değildir. Önce gayret etmek, sonra sonucu ilahi plana bırakabilmektir.

Fakat insan bazen Allah’a değil, kontrol etmeye güveniyor. Her şeyi hesap ederek güvende kalacağını sanıyor.

Oysa hayat, insanın planlarından çok daha büyük bir yerden akıyor.

Bazı insanlar sürekli tetikte yaşıyor. Mutlu olunca bile korkuyorlar. “Kesin bir şey olacak” hissiyle sevinçlerini bile yarım bırakıyorlar.

Kaygı sadece korku değildir. Kaygı, insanın geleceği yönetmeye çalışırken bugünü kaybetmesidir.

Bugün birçok insanın zihni susmuyor. Gece başını yastığa koyduğunda bedeni dinleniyor belki ama ruhu hâlâ nöbette kalıyor.

Çünkü güvenmeyi unuttuk.

Her şeyi kendi gücüyle taşımaya çalışan insan, bir süre sonra yalnızca yorulmuyor, tükeniyor.

Oysa bazen insanın yapması gereken şey savaşmak değil; durmaktır. Bir adım geri çekilip hayatın akışına bakmaktır. Her şeyin kendi kontrolünde olmadığını kabul etmektir.

Çünkü insan her şeyi yönetemez. Her yarayı kapatamaz. Her kaybı engelleyemez. Her ihtimali hesaplayamaz.

Ve belki de ruhun gerçek huzuru, kontrol etmeye çalışmayı bıraktığı yerde başlar.

İlahi plana güvenmek; insanın yaşadığı her şeyin içinde bir anlam olduğuna inanabilmesidir.

Bazen geciken şey korunmadır. Bazen biten şey kurtuluştur. Bazen de insanın “kaybettim” dediği yer, aslında kendini bulduğu yerdir.

Çünkü hayat yalnızca bizim gördüğümüz kadardan ibaret değildir.

İnsan bazen kendi korkularının sesini, kalbinin sesinden daha fazla dinliyor. Ve o korkular büyüdükçe içindeki huzur küçülüyor.

Çünkü insan neye teslim olursa, hayatını da ona göre yaşamaya başlıyor.

Ve belki de insanın gerçek imtihanı; hayatı kontrol etmek değil, güvenmeyi öğrenmektir.